Search here...
Książka „Socrealizm i socrealizmy. Architektura wnętrz w Polsce 1949-1956” to pierwsza propozycja monograficznego opisu polskich wnętrz okresu realizmu socjalistycznego. Prezentuje szerokie spektrum realizacji powstałych dla budynków instytucji kultury (teatry, kina, domy kultury), obiektów o przeznaczeniu edukacyjnym, usługowym, rekreacyjnym, wreszcie – gmachów władz państwowych. To zarówno wnętrza dobrze znane dzisiejszym odbiorcom, jak i realizacje mało rozpoznawalne. Książka pokazuje, w jaki sposób język doktrynalny, przekładany przez twórców – nierzadko zakorzenionych w modernizmie – na języki praktyki artystycznej, wytwarzał formy zasadniczo odmienne od tych oficjalnie postulowanych. Mimo obowiązującej doktryny powstał bowiem bardzo zróżnicowany pejzaż wnętrzarski.
Socrealizm i socrealizmy. Architektura wnętrz w Polsce 1949-1956
zł70.00
VAT included
Książka „Socrealizm i socrealizmy. Architektura wnętrz w Polsce 1949-1956” to pierwsza propozycja monograficznego opisu polskich wnętrz okresu realizmu socjalistycznego. Prezentuje szerokie spektrum realizacji powstałych dla budynków instytucji kultury (teatry, kina, domy kultury), obiektów o przeznaczeniu edukacyjnym, usługowym, rekreacyjnym, wreszcie – gmachów władz państwowych. To zarówno wnętrza dobrze znane dzisiejszym odbiorcom, jak i realizacje mało rozpoznawalne. Książka pokazuje, w jaki sposób język doktrynalny, przekładany przez twórców – nierzadko zakorzenionych w modernizmie – na języki praktyki artystycznej, wytwarzał formy zasadniczo odmienne od tych oficjalnie postulowanych. Mimo obowiązującej doktryny powstał bowiem bardzo zróżnicowany pejzaż wnętrzarski.
Description
Książka „Socrealizm i socrealizmy. Architektura wnętrz w Polsce 1949-1956” to pierwsza propozycja monograficznego opisu polskich wnętrz okresu realizmu socjalistycznego. Prezentuje szerokie spektrum realizacji powstałych dla budynków instytucji kultury (teatry, kina, domy kultury), obiektów o przeznaczeniu edukacyjnym, usługowym, rekreacyjnym, wreszcie – gmachów władz państwowych. To zarówno wnętrza dobrze znane dzisiejszym odbiorcom, jak i realizacje mało rozpoznawalne. Książka pokazuje, w jaki sposób język doktrynalny, przekładany przez twórców – nierzadko zakorzenionych w modernizmie – na języki praktyki artystycznej, wytwarzał formy zasadniczo odmienne od tych oficjalnie postulowanych. Mimo obowiązującej doktryny powstał bowiem bardzo zróżnicowany pejzaż wnętrzarski. Przedstawione realizacje dają asumpt do dalszych rekonfiguracji w badaniach pierwszej powojennej dekady, pozwalają na myślenie o socrealizmie w kategoriach nieciągłych i hybrydycznych.